دوره رایگان شصت به بعد؛ زندگی بهتر پس از ۶۰ سالگی

قبل از اینکه درباره توانتان قضاوت کنید، یک کار کوچک را امتحان کنید. مثلاً اگر می‌خواهید با گوشی کاری را یاد بگیرید، از کسی بخواهید فقط همان یک مرحله را نشان‌تان بدهد؛ بعد خودتان انجامش دهید. لازم نیست خودتان را با سی‌سالگی‌تان مقایسه کنید. «هنوز بلد نیستم» با «از من گذشته» فرق دارد.

کمک گرفتن، اختیار شما را از بین نمی‌برد. شاید برای رفت‌وآمد یا کاری با گوشی کمک بخواهید، اما هنوز خودتان تصمیم می‌گیرید چه می‌خواهید. ببینید کدام کارها را دوست دارید شخصاً انجام دهید و کجا کمک گرفتن، کار را راحت‌تر یا امن‌تر می‌کند. مستقل بودن به این نیست که هیچ‌وقت به کسی نیاز نداشته باشید.

پیاده‌روی ارزشمند است، ولی بلند شدن از صندلی، حمل وسایل و حفظ تعادل به توانایی‌های دیگری هم نیاز دارند. به بقیه روز هم نگاه کنید: چند ساعت بی‌حرکت می‌نشینید؟ اگر می‌خواهید فعالیت تازه‌ای اضافه کنید، آن را با توان بدنی و شرایط پزشکی خودتان هماهنگ کنید.

ترس‌تان را جدی بگیرید، ولی نگذارید تنها راه‌حل، بی‌حرکت ماندن باشد. روشن بودن مسیر شب، جمع کردن سیم‌ها و فرش‌هایی که زیر پا گیر می‌کنند، و توجه به قدرت و تعادل بدن می‌توانند کمک کنند. اگر زمین خورده‌اید یا سرگیجه دارید، درباره علت آن و حرکت مناسب خودتان با پزشک صحبت کنید.

وقتی سال‌ها ساعت مشخصی برای کار یا مسئولیتی داشته‌اید، روزهای خالی ممکن است غریب باشند. قرار نیست همان برنامه قبلی را برگردانید یا تمام ساعت‌هایتان را پر کنید. کاری پیدا کنید که خودتان برایش شوق دارید؛ نوشتن خاطرات، رسیدگی به گل‌ها یا یاد گرفتن چیزی که همیشه کنجکاوتان کرده است.

هر فراموشی‌ای به معنی آلزایمر نیست؛ حواس‌پرتی و کم شدن تمرکز هم می‌توانند در یادآوری اثر بگذارند. برای ذهن‌تان کارهای دلخواه داشته باشید؛ خواندن، حفظ کردن شعر یا یاد گرفتن مهارتی تازه. اگر فراموشی تازه شروع شده، بیشتر می‌شود یا کارهای روزانه‌تان را به‌هم می‌زند، برای بررسی علت با پزشک صحبت کنید.

لازم نیست خواب به‌هم‌ریخته را فقط به حساب سن بگذارید. به ساعت خواب و بیداری و عادت‌های پیش از خواب توجه کنید و ببینید چه چیزی شب بیدارتان می‌کند. اگر بی‌خوابی ادامه دارد یا خروپف می‌کنید، آن را با پزشک در میان بگذارید و درباره قرص خواب خودسرانه تصمیم نگیرید.

خواسته‌تان را روشن و بی‌گلایه بگویید. مثلاً «دلم می‌خواهد بیشتر صدایت را بشنوم؛ می‌شود هفته‌ای دو بار حرف بزنیم؟» ممکن است تا امروز ندانسته باشند شما چه می‌خواهید. در کنار رابطه با فرزندان، برای دیدن دوستان و آشنا شدن با آدم‌های تازه هم جا بگذارید.

محبتِ عملی ارزش خودش را دارد، اما بعضی حرف‌ها را باید شنید. شاید کسی مدت‌هاست منتظر است «دوستت دارم» را از شما بشنود. اگر دلخوری‌ای مانده، «ببخشید» یا «ممنونم» هم می‌تواند راه گفت‌وگو را باز کند. لازم نیست جمله خاصی پیدا کنید؛ به زبان خودتان بگویید.

کار با گوشی و رسیدگی به امور مالی، خواب، خوراک، شنوایی و بینایی هم بخشی از زندگی روزمره‌اند. اگر کاری را بلد نیستید، یاد گرفتنش را از خودتان دریغ نکنید. اگر هم در شنیدن، دیدن یا حال جسمی‌تان تغییری حس می‌کنید، آن را بدون بررسی به سن نسبت ندهید. برای کارهایی که دوست دارید، حتی لباس پوشیدن به سلیقه خودتان، هم وقت بگذارید.